Prvi pisani podaci o Prizrenu datiraju iz 1019 godine, kada se spominje kao ,,mesto sa vladičanskom stolicom” Nikao je na važnom trgovačkom putu kojim su prolazili karavani od Skadra i Primorja u unutrašnjost Balkana. Bio je poznat još u rimsko vreme kao Theranda. Grci su ga Zvali Prizdrijan i Prizdrijana. Naš ga je narod i ranije zvao Prizren. U vizantijsko doba to je Prizdrijan. Pominje se i u zapisima koji govore o ustanku makedonskih Slovena i teškim ratovima Bodina sa Vizantijom.

Od XII veka to je "srpski Carigrad", koji se u našim narodnim pesmama zove  "belim, ubavim i pitomim mestom, srpskim Carigradom" i tada ga Stevan Prvovenčani prisajedinjuje svojoj državi. Prizren doživljava prosperitet pod kraljevima i carevima – Milutinom, Dušanom i Urošem, kao ,,grad” , otvoreno trgovačko mesto, prestonica države, sedište episkopije i rasadnik kulture i umetnosti.

O prosperitetu Prizrena svedoče i tada izgrađeni brojni manastiri, danas spomenici kulture i vremena u kome su nastali, među kojima se izdvajaju Bogorodica Ljeviška, čiji je ktitor kralj Milutin, sagrađena 1306/7 godine, plemićka crkva sv. Spas, sv.Nikola u centru grada, saborna crkva sv. \orđe u kojoj se nalazi bogata zbirka ikona iz razdoblja od XIV do XIX veka.Uzvodno od Prizrena nalaze se ostaci Dušanovog manastira sv. Arhangela sagrađenog oko 1350 godine a kod sela Korište je manastir sv. Marko.

Jake tvrđave – Prizrenski grad i Višegrad čuvaju bezbednost carstva: kraljeva, vlastele, trgovaca i zanatlija. Do koje su mere zanati bili razvijeni, dokazuju izvori iz kojih saznajemo da su Prizrenske zanatlije već u rano doba feudalne privrede bili organizovani u esnafe.

Kovnica novca samo potvrđuje ovu našu tvrdnju. No ovaj opšti, polet rada ne traje dugo. Petnaesti vek je vreme kada se njegova blistava snaga definitivno gasi. Godine 1455 zauzimaju ga Turci i tada nastaje nova era u istoriji ovoga svedoka naše prošlosti.

U prvih sto godina po dolasku Turaka Prizren se skoro i ne pominje. Međutim, nakon Osmanliskog osvajanja drugih delova Balkana, naročito onih na Jadranskom primorju, skadarsko-kosovski put ponovo postaje jedna od glavnih arterija između istoka i Jadranskog primorja. Preko Prizrena se odvija živ karavanski saobraćaj koji prati razvoj trgovine i zanatstva.

U periodu pojačane islamizacije, početkom XIX veka , mnoge srpske porodice iz Gore i Opolja, posebno iz Brda, naglo su počeli da napuštaju svoja ognjištai  dolaze u Prizren da bi ostali u svojoj pradedovskoj veri. Oni koji su ostali u svojim mestima bili su prinuđeni da pređu u islam.

Po završetku Tursko – Srpskog rata, prema odredbama Bukureškog ugovora iz 1913 godine Kosovo i Deo Metohije sa Prizrenom pripojeni su Kraljevini Srbiji. Ubrzo nakon oslobođenja, uspostavljaju se novi organi vlasti i novi odnosi . Formirana je i opštinska uprava, a područje gradske opštine podeljeno je na četiri kvarta i 24 mahale.

Pesme i igre koje su se pevale i igrale su:

• Ej u Prizrenu zelena jabuka,
• Razgranala grana jorgovana,
• Oj mori vrbo zelena,
• Bre devojče bre đavolče,
• Krleč.